Σοκολατάκι με peanut butter, προσφορά μιας ευγενικής γειτόνισσας που μπήκε πρώτη φορά στο μαγαζί (κι εγώ άρπαξα την ευκαιρία να κάνω ένα διάλειμμα απ’τη δουλειά για ένα σκίτσο). Αντε, Κατερίνα, αρκετά λοξοδρόμησες! Πίσω στον πάγκο σου!
✐ ✐ ✐ ✐ ✐ ✐ ✐ ✐ ✐ ✐ ✐ ✐ ✐ ✐ ✐
Peanut butter chocolate cup. Offer of a kind lady who came to my shop for the first time. I grabbed the opportunity to get distracted from work and do a sketch. Ok Katerina, that’s enough distraction! Back to your enameling now!
Η έλλειψη της φωτογραφικής μου μηχανής έχει ένα καλό. Με βοηθάει να ασχοληθώ λίγο περισσότερο με το σκίτσο. Βέβαια μπορώ πάντα να δανειστώ τη μηχανή μιας φίλης.. Ήθελα να γράψω για τη νέα βιτρίνα. Μέχρι να το κάνω πάλιωσε και έρχεται η ώρα για καινούρια! Ήθελα να γράψω για το νέο μου έπιπλο. Μέχρι να το κάνω, απέκτησα άλλες νέες προσθήκες στο μαγαζί. Θα γράψω λοιπόν λίγο παλιά και λίγο καινούρια νέα.
Τα παλιά: η βιτρίνα με τα μπλοκάκια μου & το ταχτοποίημα των συρταριών.
Τα παλιά καινούρια: το νέο έπιπλο. Πήρε τη θέση του κίτρινου τραπεζιού. Το υιοθετήσαμε απο ένα βιβλιοχαρτοπωλείο που έκλεινε λόγω σύνταξης. Ήτανε στο πατάρι και σκέβρωνε μαζεύοντας σκόνη. Μας βγήκε λίγο η πίστη να το κατεβάσουμε απο εκεί αλλά τα καταφέραμε, χάρη σ’έναν επίμονο μπαμπά που κατορθώνει ακατόρθωτα. Μετά, τα μαγικά χέρια που είχαν μεταμορφώσει το κίτρινο τραπέζι, μεταμόρφωσαν κι αυτό εδώ. Τα πιάτα βρήκαν τη θέση τους.
Τα νέα καινούρια: τα ράφια για τις κάρτες και η ράμπα της βιτρίνας. Άλλη μια συνεργασία καλλιτέχνη και τεχνίτη. Η μαμά μου κι ο Σαλίμ έξω στο κρύο να δημιουργούν με ηλεκτροκόλληση κι εγώ μέσα να φτιάχνω τον ανανεωμένο χάρτη της Βεΐκου στο κομπιούτερ (αυτή τη φορά θα τυπωθεί και στα αγγλικά). Ακούσατε για την βόλτα?
Προσεχώς: Ταμπέλα μαγαζιού! (αντε!)
☁ ☁ ☁ ☁ ☁ ☁ ☁ ☁ ☁ ☁ ☁ ☁ ☁ ☁ ☂
The loss of my camera has one good side. It makes me draw more. But then again I can always borrow a camera from a friend. I wanted to write about me new window display. By the time I did, it’s not new anymore (maybe time to change it actually). I wanted to write about my new piece of furniture. By the time I did, there is a newest addition here! So this post is about new and not so new.
Not so new: my old sketch books as a window display & the drawers displays
New: the yellow table’s replacement furniture. Rescued from a closing down (due to retirement) paper shop. It was on the attic, collecting dust and bending from humidity. Not the easiest feat to take it down from there but we made it thanks to my dad who persists even if the mission seems impossible. Then, the magic hands that had transformed the yellow table, did their magic again and now the clay collection found it’s place.
Newest: the shelves for the postal cards and the rod on the window. One more collaboration of artist and handyman. Salim and my mom out in the cold welding away while I was inside making a revised map of our street Veikou. This time I’ll print an english version too. Have you heard about the walk?
Coming soon: The sign of the shop! (come on already!)
D.I.Y. Ημερολόγιο
Υλικά:
Ένα μπλόκ ζωγραφικής μεγέθους της αρεσκείας σας
Διάφορα χαρτιά που έχετε φυλαγμένα σε ντοσιέ επειδή σας αρέσουν και θέλετε κάποτε να τα κάνετε κολάζ (ε.. ήρθε η ώρα!)
Μπογιές της αρεσκείας σας
Όρεξη!
〓 〓 〓 〓 〓 〓 〓 〓 〓 〓 〓 〓 〓 〓 〓 〓 〓
D.I.Y. Wall calendar
you’ll need:
A spiral sketch pad of your desired size
Bits and pieces you’ve been keeping in files in order to do something with them some time (now’s the time)
Colors and pens of your choice
A good mood!
Η αξία των λέξεων
Εντάξει, το παραδέχομαι. Έχω το χούι της κυριολεξίας. Όμως δε νομίζω οτι ζητάω πολλά… Όταν ζητάω απ’τον μανάβη μήλα, μου δίνει μήλα. Όταν ζητάω απ’το γκαρσόν νερό με παγάκια μου δίνει αυτό ακριβώς. Είναι μερικά πράγματα όμως που ενώ δεν είναι έτσι πια, έχει μείνει να τα λέει ο κόσμος με άλλο όνομα γιατί ακούγεται καλύτερα, πουλάει καλύτερα, είναι πιο πιασσάρικο. Εξηγούμαι με μερικά παραδείγματα (με άλλα λόγια, θα βγάλω το άχτι μου εδώ):
Παράδειγμα Νο1: Πάω στο μαγαζί με τις κορδέλες, στον δρόμο των μαγαζιών με τις κορδέλες, στην πηγή. Ρωτάω τον κύριο εκεί “Μήπως έχετε μεταξωτές κορδέλες?” (μην αρχίσετε να σκέφτεστε ιστορίες με φύκια…) Μου λέει “Βεβαίως” και μου φέρνει κάτι πολυεστερικές (ή απο κάποιο τέτοιο άλλο υποκατάστατο). Οπότε ξαναρωτάω “Μήπως έχετε μεταξωτές κορδέλες ΑΠΟ ΜΕΤΑΞΙ??” (δεν είχε)
Παράδειγμα Νο2: Πάω στο επιμεταλλωτήριο να δώ μήπως μπορώ να επιπλατινώσω ένα ασημένιο κόσμημα. Ρωτάω τον τύπο εκεί: “Κάνετε επιπλατίνωση?”. “Ναι”, μου λέει αυτός. “Πόσο κάνει?”. “Τόσο”. Εντάξει. Πάω την επόμενη να το πάρω. “Ορίστε η επιροδίωσή σας”, μου λέει. “Η ποιά? Επιπλατίνωση δεν είπαμε?”. “Αυτό είναι η επιπλατίνωση!”, μου λέει. Αντι να μου πεί οτι κανείς δεν κάνει πια επιμετάλλωση με πλατίνα αλλά με ρόδιο (που είναι κοντινό μέταλλο)… Τόσο δύσκολο είναι? ή εγώ είμαι τόσο περίεργη? Πες το επιροδίωση ρε φίλε!! Δύο ξεχωριστά μέταλλα είναι! Το καθ’ένα έχει και την δική του θέση στον περιοδικό πίνακα! Τι? “Πλατίνα” ακούγεται καλύτερα απο “Ρόδιο”? Ουφ… (για να μην το παρακάνω κι αρχίσω να γκρινιάζω για το “λευκόχρυσος” που έχουν ονομάσει την πλατίνα. Δεν είναι χρυσός. Είναι άλλο μέταλλο!)
Παράδειγμα Νο3: Για το συγκεκριμένο θέμα θα γράψω αναλυτικά δικό του post γιατί με διαολίζει περισσότερο απ’όλα! Είναι και κύριο συστατικό στη δουλειά μου… (οχι το να διαολίζομαι, η λέξη που θα αναφέρω σε λίγο) Το Σμάλτο. Αχ Βαχ… Δεν υπάρχει ψυχρό και θερμό σμάλτο! Ένα είναι. Κι είναι γυαλί. Όλα τα άλλα (ψυχρό σμάλτο, υγρό γυαλί κλπ) είναι ριτίνες. Πλαστικό. Άλλο υλικό! Σα να λέμε ζάχαρη και αλεύρι. Ναι, μοιάζουν λιγάκι, αλλά καμία σχέση!! Σταματάω εδώ γιατί θα παρασυρθώ. Είπαμε, θα του κάνω δικό του post του θέματος γιατί του έχω έξτρα άχτι!
Κι άλλα διάφορα τέτοια αλλά δεν μου έρχονται τωρα στο μυαλό.. Είπα τα τρία που με βασάνιζαν κι ησύχασα λίγο. Δεν βρίσκω και κανένα να με καταλάβει στο θέμα… Νιώθω σα Θεσσαλονικιός που ζητάει σουβλάκι στην Αθήνα και του δίνουν πιτόγυρο και τραβάει τα μαλλιά του. Ναι αλλά εγώ έχω περισσότερο δίκιο! (δεν έχω?) (χμ… πως θα το μεταφράσω το παραπάνω αστείο στα αγγλικά τώρα?)
※〻@#‡‱#❡⁂⸓⸮*&$#@^‼
Words’ worth
Ok, I have to admit I am quite literal when I talk and when I decipher what others say to me. But I don’t think I’m asking to much for each thing having it’s name. When I ask the bucher for sheep liver I get sheep liver. When I ask the waiter for freshly squeezed orange juice, that’s what he brings me. There are some things though that are named “so and so” but aren’t “so” nor “so”! The name sticks either because it sounds better or it has better value on the ear of the buyer or whatever. I don’t care! If it’s not bananas, don’t call them bananas! Before you start thinking I’ve gone mad, let me tell you three examples that bothered me (one still does and I don’t see it stoping any time soon). Let me let of some steam.. Thank you! Here goes:
Example No1:I go to a ribbon store, at the ribbon store street (there is one at the centre of Athens). I ask the man: “Do you happen to have silk ribbon?”. He replies: “Yes I do” and goes and brings me some polyester ones (or some other such substitute). So I try again: “Ok.. Do you have silk ribbons made of silk?” He didn’t. And it wasn’t the only time I had to repeat the question more specifically either…
Example No2: I go to a metal plater and ask “Do you do plating with platinum?” He says “Yes we do”. So I leave a piece of jewellery I want platinum-plated and leave. Come back to get it the next day. He says “Here’s your rhodium plated piece”. “What rhodium?”, I said, “didn’t we say platinum yesterday?”. “Yes that’s how they do the platinum plating. With rhodium. Nobody used platinum any more.”! Is that so?! So why didn’t you tell me that yesterday? And why do you call it platinum plating then? They’re two different metals!! ARRRRG!!! Different places at the periodic table even! See the links above! Just call it what it is. Please!
Example No3: This one will get it’s own post sometime ‘cause it’s a constant irritation since I use enamel in my jewellery. Enamel… What a misused word. Get you own words other products!! Cold enamel… (here in Greece they also call it liquid glass) There’s so much similarity between the two as it is in sugar and flowr. Yes, they might look the same to a myopic eye. Try making a cake using sugar and… sugar… Well my simile might be out of topic but you get my point. See the links above. Enamel is glass, the other thing is an epoxy resin. No problem with the material. Only with the name. Don’t steal enamel’s glory! Ok.. I started sounding crazy. I stop here.
There are more examples like these I’m sure. I vented here for the ones I had in the first line on my mind. It’s difficult to find a sympathetic ear for this kind of (how should I call it…) obsession. I feel like I’m debating the “poteito potato” subject… But it’s not the same! Becase in my case it’s the “potato, pineapple” subject. You can’t call them both potato! One is a pineapple!! ok ok.. I know! crazy.. I really stop now. See me stoping. Here it is:
The end
(for now)
Θαυμάστε την τελευταία ιδέα που είχαν για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής κλπ κλπ. Να αναρτήσουμε υποχρεωτικά λέει όλοι οι έμποροι μια γελοία ανακοινωση που να λέει τα εξής (με κεφαλαία και σε φανερό σημείο αλλιώς… πρόστιμο 1000 ευρώ! Αμέ!): “Ο καταναλωτής δεν έχει υποχρέωση να πληρώσει εάν δεν λάβει νόμιμο παραστατικό στοιχείο (απόδειξη - τιμολόγιο)” Σηκώνει πολύ καζούρα αυτό ε? Να ένα καλό παράδειγμα. Εγώ πάλι το έριξα στη φιλοσοφία. Αρχικά σκεφτόμουν να κάνω ένα ταμπελάκι δίπλα στο κανονικό που να λέει απλώς “Χα χα χα χα χα χα!”. Τελικά έκανα ένα που λέει “Εκεί που δεν είναι στο χέρι μου να κάνω κάτι, μ’αρέσει να κάνω κάτι για αυτό που είναι στο χέρι μου!” Τα έγραψα και τα δύο σε πλάκες χαλκού, με σμάλτο. Άραγε είναι τυχαίο που η ταμπέλα με το ηλίθιο μήνυμα βγήκε στραβωμένη? Χρουμφ…
⸮ ⸮ ⸮ ⸮ ⸮ ⸮ ⸮ ⸮ ⸮ ⸮ ⸮ ⸮ ⸮ ⸮ ⸮ ⸮ ⸮ ⸮ ⸮ ⸮ ⸮ ⸮ ⸮ ⸮ ⸮ ⸮ ⸮ ⸮ ⸮
Lo and behold, the latest idea of some genius mind to fight tax evasion etc… They made all of us who have shops, restaurants etc, put this stupid sign, with capital letters, on a visible site or else there would be a 1000 euro fine: “Consumer is not obliged to pay if the notice of payment has not been received (receipt - invoice)” There’s a lot of ground here for jokes.. (here’s a good example - the photo is cut. under the words “receipt - invoice” it’s written “theft is a criminal offense”!) First I thought of making another sign next to the mandatory one saying just “Ha ha ha ha ha ha!” but in the end I went all philosophical and wrote this: “When I feel I can’t do anything about something, I like to do something about the things I can!” I made them both on copper plates with enamel. Isn’t it funny that the stupid one came out a little crooked? Hroumf…
Εμπορική έκθεση κοσμήματος M.E.C. Παιανία Ιανουάριος 2013
[Μέρος δεύτερο: Οι επισκέπτες κλπ]
Μας φροντίζουν εκεί στο M.E.C. Κάνουν τόσο καλή διαφήμιση που έρχεται η αφρόκρεμα του κλάδου: ο Αη Βασίλης, ο Πινόκιο, ο Γκάμης ο Αρκουδάκης, κι ο κ.Μονόκερος. Επίσης φρόντιζαν να μην αποσπόμαστε απο τη δουλειά. Μας παρείχαν ίντερνετ αλλά μόνο για εργασία, οχι για παιχνίδια. Οπότε ήταν κομμένο το γιουτιούμπ (κανονικά λειτουργούσαν τα φέισμπουκ κλπ). Όσο για την διασκέδαση εκθετών και των επισκεπτών υπήρχε υπέροχη μουσική σουπερμάρκετ, εναλλασσόμενη με χιτάκια της νέας γενιάς (πχ το ‘74-‘75) και live άρπα απο σολίστ (αλήθεια). Κι η ατμόσφαιρα ήταν ζεστή. Πολύ ζεστή. Δεν-μου-έμειναν-άλλα-ρούχα-να-βγάλω ζεστή. Αρωματισμένη με τα καλύτερα καπνά Ελλάδας κι εξωτερικού. Ο σκυλάκος των “Kiss the frog” απο απέναντι πάντως ήταν απόλαυση να τον χαζεύεις (εδώ ρίχνει έναν υπνάκο στο τέλος άλλης μιας εργατικής μέρας)
【】【】【】【】【】【】【】【】【】【】【】【】【】【】【】
Jewellery trade fair 2013 M.E.C.
{Part two: the visitors etc}
The organizers take good care of us. They have such good advertisment campaigns that the cream of the crop of our trade shows up: Santa Claus, Pinocchio, Gummy Bear and the Unicorn. They also make sure we don’t get distracted from our work: they provide internet but for business purposes only, not games (that means you can use facebook etc. but not youtube). As for the entertainment of exhibitors and visitors there was the finest supermarket music plus some brakes of live harp playing by a soloist (oh yes!). And the atmosphere was warm. Very warm. Too warm. No more clothes left-to-take-off warm. With a strong everybody-and-their-dog-is-smoking aroma in the hot hot air. The dog of the people from “Kiss the frog” across the isle from us was not smoking though, and also fun to watch (here you see him taking a nap after a long day)
Εμπορική έκθεση κοσμήματος, M.E.C. Παιανία Ιανουάριος 2013
[Μέρος πρώτο]
Η κρίση απαιτεί συνασπισμό, συνεργασία, αλληλεγγύη και παρέα. Έρχομαι σ’αυτή την έκθεση απ’το 2007 και συνήθως έχω μόνη μου περίπτερο. Τα τελευταία τρία χρόνια όμως το μοιράζομαι με φίλες. Φέτος ήμασταν τρείς στο περίπτερο. Κατερίνα, Ελίνα, Χριστίνα. Το μόνο μείον ήταν που έπρεπε να το επισημαίνουμε σε όλους (κοίταζε η κυρία τα πράγματα της Ελίνας πχ και έπαιρνε μια κάρτα δική μου…). Παρ’όλο που δεν είχαμε συννενοηθεί απο πριν (πέρα απο το ποιά θα είναι που, μέση και άκρες) το στήσημο ήταν αρκετά δεμένο. Επίσης αν και δεν ήξερα τη Χριστίνα και τη δουλειά της απο πριν, βγήκαν κι οι δύο εξαιρετικές. Του χρόνο όμως (αν υπάρχει!) θα οργανωθούμε καλύτερα. Φώτα οικονομίας, να μην ψηθούμε πάλι όπως φέτος. Το καλό με το να είσαι όλη μέρα με παρέα ίδιας νοοτροπίας με εσένα είναι οτι έχεις καλή συντροφιά στο κουτσομπολιό, καταστρώνεις σχέδια για το μέλλον και έχεις κάποιον να προσέχει τα νώτα σου όσο εσύ πάς κάθε τρις και λίγο στην τουαλέτα (ε… καθισιό+τσάι+νερά=συχνοουρία) ή για μια βόλτα. Δεν νομίζω οτι θα ξανακατέβω μόνη μου σε έκθεση. Άσε που έτσι έχεις και φωτογραφίες αμα τελειώσει η μπαταρία της μηχανής σου.
Ελίνα και Χριστίνα, ευχαριστώ για την καλή παρέα, για τα κεράσματα και για τις φωτογραφίες. Μόναχο προς ολοταχώς!!
- τέλος πρώτου μέρους -
⸨⸨⸨⸨⸨⸨⸨⸨⸨⸨⸨⸨⸨⸨⸨⸨⸨⸨⸨⸨⸨⸨⸨⸨⸨⸨⸨⸨⸨⸨⸩⸩⸩⸩⸩⸩⸩⸩⸩⸩⸩⸩⸩⸩⸩⸩⸩⸩⸩⸩⸩⸩⸩⸩⸩⸩⸩⸩⸩⸩
Jewellery trade fair at M.E.C exhibition hall January 2013
{Part one}
These times of crisis demand cooperation, joining of forces, and people who make you feel good around you. Ι’ve been going to this trade fair since 2007. Usually I had a stand by myself but for the last 3 years I’ve shared it. This year we where three: Katerina, Elina and Christina. The only downside was that we had to point this out all the time (lady comes and looks at Elina’s jewellery for example and then takes one of my business cards). Even though we hadn’t plan beforehand how we would set up the stand, the three of us looked good together (our jewellery and set ups I mean) (of course us too as figures!). Elina, I already knew. Christina, I got to know at the fair and turned out to be a grate girl. I liked her jewellery very much too. We fit well together and it was a good thing because the hours are long and tiring. We gossiped, made plans for our future as jewellers and took turns at minding our stand while the others went for a walk or for an oh so frequent visit to the restroom (blame the endless cups of tea and water). I don’t think I’ll ever go solo to a trade fair again. There’s nice to have someone to share good and bad and to lend you their camera and photo’s when your’s runs out of battery! Next year (if there is a next year!) it’ll be planed a little bit better. With economy saving lamps for starters so we won’t feel like warm food on display.
Thank you Elina and Christina for the company, the treats and the photographs.
Next year (hopefully) Munich!!!
-end of part one -
Στα ξεστολίδια! (όπως είπε, και μ’άρεσε, η φίλη μου η Χρύσα) Οι μπάλες στο κουτί τους, και η βιτρίνα ανανεωμένη. (με άλλα λόγια, τώρα θα σταματήσουν να με ρωτάνε αν πουλιούνται οι μπάλες και θ’αρχίσουν να με ρωτάνε αν πουλιέται το πινακάκι!) (οχι) Θα είναι μια κουτσή βδομάδα αυτή. Σήμερα θα κλείσω μεσημέρι λόγω της κηδείας της νονάς μου. Επίσης θα είμαι κλειστά απο Πέμπτη 10 ως και Δευτέρα 14 του μήνα λόγω συμμετοχής μου στην εμπορική έκθεση στο M.E.C. στην Παιανία. Όποιος περάσει απ’το μαγαζί τότε, μπορεί μεν να μην βρεί εμένα, θα βρεί όμως μια βιτρίνα έκπληξη! Οχι αυτή που έχω στη φωτογραφία. Άλλη. Ελάτε και…θα δείτε! (ή θα δείτε μετά, όταν θα βρώ χρόνο να ανεβάσω φωτογραφία).
Α, λίγα λόγια για τα λόγια της βιτρίνας: Είναι στίχοι απο ένα τραγούδι που τραγούδαγε η προγιαγιά μου με τον προπαππού μου και το θυμόταν χθες βράδυ και μας το έλεγε που είχαμε πάει να τη δούμε με τη μαμά μου. Δυστυχώς δεν κατάφερα να το βρώ στο youtube.. Αν κάποιος το έχει ή το βρεί μπορεί να μου το στείλει?
Αχ.. χιονίδει.. Χειμέρρρια τα πράγματα
※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※
Took down the christmas decorations. Made a new window display. That was yesterday. Today I woke up in a snow globe. With sunshine too! It’s going to be short week this one. Today I’ll be closed at midday due to my godmother’s funeral. Also I’ll be closed from Thursday 10 to (and including) Monday 14. I’m taking part at a trade fair. For anyone who will come by my shop, there’s going to be a surprise window display to see! Not the one pictured above. Something else. Come and see! (or wait until I find time to post a photo).
Oh! Here’s the translation of the writings in the pictures:
First picture (lyrics from a song of my grate-grandmother’s youth)
“When dusk takes over the sky/ and the mood sheds a silver light/ oh how I count every minute/ until the the clock ticks eight / and I can put you straight / in my arms and squeeze you/ and with my kisses take your breath away” (very loose translation by me)
Second picture (calendar poem)
“I’ll knead you like cookie dough/ I’ll kiss you nice and slow/ untill I have my fill/ because you make me ill” (very very loose translation by me. the feeling and the spirit of the poem is there though!)
Η μαμά μου γνωρίζει άλλες μαμάδες στα βιβλιοπωλεία.
Ήρθε στο μαγαζί το πρωί μια ωραία κυρία, γκρί μαλλί περιποιημένο, νύχια μπλέ του σούρουπου, μπλέ σκιά στα μάτια.
“Είσαι η δεσποινίς Σταμάτη?” με ρωτάει. (είμαι)
“Γνώρισα την μαμά σου στο βιβλιοπωλείο του Ευριπίδη.”
Περιμένοντας στην ουρά του ταμείου, πρόσεξαν η μια τη τσάντα της άλλης κι η άλλη τα σκουλαρίκια της μιας. Και φυσικά η κουβέντα που ξεκίνησε απο τις φιλοφρονήσεις πέρασε στα παιδιά. Περήφανες μαμάδες κι οι δύο. Η δική της κόρη είναι γνωστή θεατρική συγγραφέας.
Απο μέσα μου εγώ να σκέφτομαι οτι αυτή την ιστορία την έχω ξανακούσει! Άλλη μέρα, άλλο βιβλιοπωλείο, άλλη μαμά, άλλη διάσημη κόρη! Καθόταν και ξεφύλιζε βιβλία όπως συνηθίζει η δική μου, δίπλα της μια άλλη, μασουλούσε κάτι απο ένα σακκουλάκι.
“Ελπίζω να μη σας ενοχλώ με το χράτσα χρούτσα..” λέει στη μαμά μου. Και φυσικά η κουβέντα που ξεκίνησε πήγε αμέσως στα παιδιά. Κι εκείνη έχει δύο, γίο και κόρη. Ο γιός στη Δεη αλλά έφυγε για να ασχοληθεί με τη μουσική. Κι η κόρη το μαθηματικό τελείωσε αλλά κι αυτή τελικά με μουσική ασχολείται.
“Δε ξέρω αν τη ξέρετε, αν ακούτε τέτοια μουσική..” της είπε.
Να δούμε ποιά θα είναι η επόμενη γνωριμία μαμάς σε βιβλιοπωλείο!
‖ ‖ ‖ ‖ ‖ ‖ ‖ ‖ ‖ ‖ ‖ ‖ ‖ ‖ ‖ ‖ ‖ ‖ ‖ ‖ ‖ ‖ ‖ ‖ ‖ ‖
My mom tends to make acquaintances of other moms at bookstores.
This morning a stylish lady came to my shop. She had long gray hair, blue eyshadow and blue nails, the color of the sky at dusk.
“Are you miss Stamati?” she asked. (I am)
“I met your mom at Evripidis bookstore” she continued.
They were both waiting in line at the till. One liked the other’s bag, the other likes the “one’s” earrings. Naturally the conversation went from compliments to daughters. Both were proud of them. She happened to be mom of a well known theater writer.
As she tried on different earrings, I was thinking “Hey… I’ve heard this story before!”
It was another bookstore, another mom acquaintance. This time my mom was sitting looking through books and the other mom was sitting near by eating something from a bag.
“I hope I don’t disturb you with my crunching noise..” said the other mom.
No my mom wasn’t annoyed so they started talking. About their children of course. They both have two (boy, girl). The other moms son worked on the electricity company but quit to be a full time musician. Her daughter had finished Math in univercity (one of the first) but now was also a full time musician.
“Maybe you’ve heard of her. I don’t know if you’re into this kind of music..” she said.
Wonder who’s mom my mom will meet next at a bookstore..!
