(for english scroll further down)
Ε, καιρός είναι να γράψω για το ταξίδι στο μόναχο. Λίγο ακόμα να το καθυστερήσω κι απο ταξίδι θα γίνει ξίδι… Χωρίς φωτογραφική μηχανή αλλά με μολύβι, μαρκαδοράκια και μετά scaner και photoshop. Πήγα για την (ίσως γνωστή σε κάποιους) εμπορική έκθεση κοσμήματος Inhorgenta. Φέτος πήγα μόνο για να δώ. Πέρσι είχα πάρει μέρος ως εκθέτρια. Του χρόνου ίσως το ξανατολμήσω (ή με παρέα ή μόνη). Επηρεασμένη απο όλες τις άλλες χρονιές που έχω επισκεφτεί την συγκεκριμένη έκθεση (περίπου 6 συνολικά) πήρα εισιτήριο για δύο μέρες. Ναι, εκεί πληρώνεις για να μπείς. Οχι σαν την αντίστοιχη εδώ που είναι μπάτε σκύλοι αλέστε… (αλλά μια σύγκριση μεταξύ των δύο εμπορικών εκθέσεων έχει πολύ ζουμί κι ίσως γράψω άλλη φορά για το θέμα). Όμως φέτος με απογοήτευσε. Η οργάνωση κι η ατμόσφαιρα άψογες. Μόνο που σα να είχε λιγότερους εκθέτες απο άλλη φορά και μια έλλειψη καινούριων ιδεών. Εκτός απο λίγες εξαιρέσεις (με μια απο αυτές τα κοσμήματα του Θοδωρή που είχε το θάρρος και την τόλμη να εκθέσει μόνος του φέτος) είδα μια απ’τα ίδια, πολύ καλοφτιαγμένα κοσμήματα χωρίς χαρακτήρα και ψυχή. Και έτσι όμως ήταν μια ανάσα ενός καλού αέρα. Ειδικά τα περίπτερα των διάφορων σχολών ήταν σκέτη απόλαυση στησίματος και ιδεών. Πήρα και το φυλλάδιο του πολύ ενδιαφέροντος διαγωνισμού που οργανώνει κάθε χρονιά το Legnica Jewellery Festival. Όσοι κοσμηματοφτιάχτες με διαβάζετε ρίξτε μια ματιά. Έχει και πολύ επίκαιρο θέμα φέτος.
Είχα σκοπό να πάω και τη δεύτερη μέρα στην έκθεση. Αλήθεια! Είπα όμως, θα πάω αφού χουζουρέψω με το πάσο μου κι αφού πιώ ένα καφέ κάπου όμορφα. Γιατί, αν είναι δυνατόν, τόσα χρόνια έρχομαι στο Μόναχο κι ούτε μια χρονιά είχα εξερευνήσει λίγο αυτή τη πόλη που την είχα σαν ψυχρή κι αδιάφορη στο μυαλό μου. Επειδή τα αξιολάτρευτα παιδιά που με φιλοξενούσαν (περισσότερα γι’αυτούς πιο μετά) ήταν όλοι vegan και οι γνώσεις τους για ωραία καφέ περιείχαν όλες γάλα σόγιας, έψαξα μόνη μου σε αυτό το site, που το συστείνω σε όσους πάνε πρώτη φορά σε κάποια άγνωστη πόλη. Βρήκα δύο καφέ κι ένα μουσείο που η περιγραφή με έκανε να θέλω να το δώ οπωσδήποτε.
Άρχισα απο το μουσείο. Ευτυχώς πουλούσαν κάρτ ποστάλ. Αν και να το βλέπεις ζωντανά είναι άλλο πράγμα… Είχε κι εκεί όμορφο καφέ αλλά δεν έκατσα. Επιφυλάσσομαι να δώ το μέσα του μουσείου σε επόμενο ταξίδι στο Μόναχο. Συνέχισα για το πρώτο καφέ. Είναι αυτό που βλέπετε στο δαντελωτό σκίτσο. Bald Neu (μπάλντ νόι). Ακατέργαστοι τοίχοι, βαμμένοι άσπροι, ξύλινο πάτωμα, παλιά τραπεζάκια, μεγάλα παράθυρα, απολαυστική μουσική και υπέροχος καφές. Έκατσα αρκετή ώρα, ήπια δύο milchkaffee (βλέπε το άλλο σχέδιο) και σχεδίασα. Το μικρό κομματάκι ταπετσαρίας με το τηλέφωνο είναι απο ένα “Ενοικιάζεται” που κάποιος είχε κολλήσει έξω απ’το καφέ κι ήταν γραμμένο σε… ταπετσαρία.
Α.. είναι κι η έκθεση ε? Χμ… Θα πάω και στο άλλο καφέ πρώτα και μετά αν μείνει χρόνος πάω και στην έκθεση.
Στον δρόμο για το δεύτερο καφέ βλέπω σε μια είσοδο μια ενδιαφέρουσα αφίσα με ένα μηχάνημα με μια στοίβα ποπ κορν μπροστά του. Μπήκα να δώ. Τι απίθανη έκθεση! Μύριζε όλη ποπ κόρν απ’το έκθεμα της εικόνας (έργο του Michael Salistorfer με τίτλο “1:43-47 Salzburg”, 2012: Ένας κυλιόμενος διάδρομος με θερμαντικές λάμπες απο πάνω. Έφτυνε καλαμπόκι απο τη μια μεριά (ανα διαστήματα), το έχηναν οι λάμπες καθώς κυλούσε απο κάτω τους και μετά γέμιζε ο τόπος ποπ κορν!).
Άλλα έργα που μου έκαναν εντύπωση:
Ένα ομοίωμα σκάλας (φανταστείτε την κοινή αλουμινένια σκάλα) απο γύψο, πεσμένο κάτω, σπασμένο σε κάποια σημεία. (έργο της Dominique Ghesquière με τίτλο “Escabeau (Trittleiter)”, 2008)
Μια σειρά απο μικρούς πίνακες που απεικόνιζαν όλοι το ίδιο νεροπότηρο, (έργο του Peter Dreher με τίτλο “Tag um tag ein guter Tag”, 1974)
Ένα βίντεο κολάζ που με έκανε να νιώσω χαρούμενη σαν να είχα βγεί βόλτα μια ανοιξιάτικη μέρα. Μ’άρεσε πολύ! Μπορείτε αν το δείτε εδώ. (έργο της Natalie Bookchin με τίτλο “Parking lot”, 2008
Άλλο ένα βίντεο ενός καταπληκτικού έργου, μια σειρά ενεργειών που η μια προκαλεί την επόμενη και νερά αντιδρούν με κύβους ζάχαρης και υγρό άζωτο και φωτιές και δυναμιτάκια κλπ κλπ. Δεν το βρήκα ανεβασμένο κάπου αλλά υπάρχει για να το κατεβάσει όποιος ξέρει (και ψάξει) (μη δείτε τις συντομευμένες βερσιόν που κυκλοφορούν στο youtube.. είναι κρίμα. Το κανονικό κρατάει μισή ώρα) (επίσης αν θέλετε δώστε e-mail και σας το στέλνω γιατί μου το κατέβασε ένας φίλος). (έργο των Peter Fischili και David Weiss με τίτλο “Der lauf der dinge”, 1987)
Την έκθεση πρόσεχε ένας γλυκύτατος παππούκας κουστουμαρισμένος, που καθόταν στην είσοδο πίνοντας την μπύρα του και τρώγοντας ένα λουκάνικο. Με κέρασε σοκολατάκι και μου μίλαγε γερμανικά αγνοώντας τα νοήματά μου οτι δεν καταλαβαίνω τίποτα. Πολύ τον συμπάθησα. Τελείως αλλιώτικη φυσιογνωμία απο τις συνηθισμένες γκαλερόφατσες που στάζουν ύφος και πόζα.
Μα εγώ πήγαινα σε ένα καφέ ε? Ναι, το βρήκα αφού βγήκα απ’την έκθεση αλλά… ήταν κλειστό. Τα Σάββατα έχει το απίθανο ωράριο 9 με 12 (το μεσημέρι). Ε.. δε πειράζει. Την άλλη φορά. Να, αυτό ήταν. Όμως για κάτσε! Τι βλέπω? Κόμιξ και ωραία βιβλία. Για να μπώ να δώ… Αχ… ο πόνος του να έχεις ξεμείνει, τελευταία μέρα του ταξιδιού, με 30 ευρώ, και αν πρέπει να πάρεις και το εισιτήριο για το αεροδρόμιο (10 ευρώ) και να μπαίνεις σε ένα μαγαζί που όπου κοιτάξεις έχει υπέροχα πράγματα και τα θέλεις όλα. Buch Laden το λένε κι είναι στη Lothringer strasse 17. Εκεί βρήκα αυτό το memory και μέσω αυτού έμαθα τη δημιουργό του, Marije Vogelzang που φαίνεται πολύ ενδιαφέρον άνθρωπος. Έφυγα με μισή καρδιά και άδειο πορτοφόλι (εκτός απο τα λεφτά του εισιτηρίου επιστροφής) και με τη παρηγοριά οτι θα ξαναπάω την επόμενη φορά.
Α, η έκθεση! Πολύ αργά πια.. πέρασε η μέρα.
Οχι άσχημα για μια μέρα ε? Πίσω σπίτι. “Σπίτι” ήταν το ζεστό σπιτάκι τεσσάρων παιδιών 19-20 χρονών που είχαν την καλοσύνη να με φιλοξενήσουν στη σοφίτα τους. Είχαν διακοσμήσει το σπίτι με διάφορες αφίσες κι αυτοκόλλητα και κάρτες. Στον καθρέφτη του μπάνιου υπήρχε κολλημένο ένα φωτορομάντζο σε τέσσερις φωτογραφίες (πράξεις) με ήρωες δύο οδοντόβουρτσες. Το έκανα σκίτσο. Αυτοί λοιπόν τρώνε απο αυτά που πετάει το γειτονικό σούπερ μάρκετ. Είναι πολλά κι είναι σε απίστευτα καλή κατάσταση. Έφαγα διασωσμένες φράουλες με vegan σαντυγύ απο δοχείο (χα χα vegan junk food! τι άλλο θα δώ?!) Πάντως αυτή η πρακτική (να σώζεις αυτά που πετάει το σούπερ μάρκετ) είναι μου είπαν τόσο διαδεδομένη σε κάποιες πόλεις που οι άνθρωποι που ζούν απο αυτό επειδή δεν έχουν άλλη επιλογή, δε βρίσκουν να φάνε…
Auf wiedersehen Μόναχο και… τα ξαναλέμε!
❄ ❄ ❄ ❄ ❄ ❄ ❄ ❄ ❄ ❄ ❄ ❄ ❄ ❄ ❄ ❄ ❄ ❄ ❄ ❄ ❄ ❄ ❄ ❄ ❄ ❄ ❄ ❄
Wow… I wrote too much eh? Well the translation is just going to be all I said above but without looking, ‘cause I just can’t scroll up and down all the time… I’ll include all the links, don’t worry!
I’ve been going to Munich for what? 6 years now? All the times but one, I’ve went as an visitor to the Inhorgenta trade fair. (That one exception was last year that I actually participated as an exhibitor! I’ll do it again next year I hope, with or without company). All these years I haven’t explored Munich at all, thus finding it a cold and boring city. This time though, because the exhibition left me some free time I did some exploring. And no it’s not boring!
First I went to the trade fair, straight from the airport. I’m sad to say, it was the first time it disappointed me. I felt I’ve seen it all before with just a few exceptions (among them, the jewellery of my friend Theodoris who had the guts (and glory) to go there alone to exhibit) The jewellery schools’ stands are always a site to see from all pionts of view. For any jeweller reading me, check out this year’s Legnica international jewellery competition. The theme is interesting as always and this one is very in it’s time too.
Being optimistic from all the previous times I’ve visited the fair and was left enthusiastic about it, I had purchased a two day ticket. So I had the next day free. I inteded to go again but I gave my self permission to sleep in and then have a coffee at a nice place first. Now the people who hosted me were all vegan and their suggestion for a good place for coffee included soy milk, so I did my own research. I recommend this site to anyone visiting a city for the first time (it has tips for the most of the major ones). In there I found two coffee places that sounded intriguing and a museum I just had to see after I read the buinlding’s description.
Having no camera (due to theft…) I used pen, paper, and (later at home) scaner and photoshop to record the trip. Started with the museum. Thankfully they had post cards of it so I have a memento. (the note next to the cards says the oil smudge came from me and is not part of the building) I stayed outside gaping at the amazing building. Next time I’m in Munich I might go inside too. The cafe there seemed nice too but I had set my sights elsewhere so I went to the first of the two cafes I noted down.
Bald neu (pronounced bald noi). You can see it in the sketch I did on this lacy paper. All walls painted white,making all the impefrections (left visible) seem like a design. Wooden floor, big windows, old coffee tables salvaged from here and there, good music, quality coffee. What else does one need? I sat there drawing for quite a long time drinking two milchkaffee (latte in german). You can see my coffee in the sketch above (plus some things fro my surroundings). The little piece of wallpaper with the phone number is from a “for rent” notice on a wall outside the cafe, written on… wallpaper.
Not quite in the mood for the trade fair yet, I set to go to the next cafe (and if there was still time I’d go to the fair after that). On the way to the next one, I saw an interesting poster at a building’s entrance, of a pop corn spewing machine. An art exhibition. I liked the title too so I went inside to have a look. Turned out to be a lengthy look ‘cause I liked almost everything there. Here are the highlights in my opinion:
The whole exhibition space smelled of popcorn because of the poster piece by Michael Sailstorfer, called “1:43-47 Salzburg”, 2012. It was a small treadmill with heat lamps on top, spewing corn from one side which then got baked under the lamps and it came down and all over the place as popcorn from the other side.
There was a series of small oil paintings (18 of them) of a water glass. (piece by Peter Dreher titled “Tag um tag ein guter tag”, 1974
There was a ladder made of plaster (replica of the standard aluminum one) left to fall down and brake in some places. (piece by Dominique Ghesquière titled “Escabeau (Trittleiter)”, 2008)
There was a video collage that left me with a feeling of happiness (like as if I had a walk in a spring day). I really enjoyed this one. Found it online so you can watch it too: “Parking lot”, 2008 by Natalie Bookchin
There was another very enjoyable video of a chain of reactions involving things, water, sugar cubes, all shorts of chemicals, fireworks, etc etc. I couldn’t find it uploaded anywhere… A friend of mine downloaded it for me so if you want give me your e-mail and I’ll sent it to you too. It’s called “Der lauf der dinge”, 1987 by Peter Fischli and David Weiss. It lasts 30 minutes. There are some abridged versions of it on youtube, don’t see them, its a pity..
There was a sweet old guy in a suit watching over the exhibition, drinking beer on his desk by the entrance and snacking on a sausage. He offered me a chocolate and started talking to me about no-idea-what in German undeterred by all my hand gestures to him that I didn’t understand a word of German. I liked him very much. Not you average snobby, ultra chick and “in” gallery personnel.
So I finally get out of the exhibition and walk the few steps it takes to reach the second cafe and find it… closed! What a schedule! On Saturdays they’re open only from 9 ‘till 12 (midday). Oh well.. You can see it here, and I can try my luck next time I’m at the city. But wait, what’s that on this shop window next door? Is it a comic booc? Lets go and have a look! Oh! A beautiful bookstore! (and in I go) The agony of having only 30 euros left on your last day of the trip (and have to save 10 of it for the fair to the airport). I’m in a place that everywhere I turn my head there’s a little beauty I want to buy. Bought some stickers and this memory game (made me look up Marije Vogelzang, very interesting artist) Left with an empty wallet and the promise to come back for more (some other time)
Time to go to the jewellery fair again now. Or not.. too late. Have to go back home.
“Home” was the cozy apartment shared by four friends 19 to 21 years old, who had the kindness to host me on the loft room in their living room. They’re all vegan and they eat from food thrown away by the local supermarket. You’d be amazed to see the condition of this food… it’s as good as new! One of the girls told me that this is such a trend in some cities here that the people who live from this food because they have no other choice can’t find food! I had some strawberries with vegan wiped cream (from a canister! vegan junk food! where is this world getting to…) Their house was nicely decorated with all shorts of posters, stickers and cards. In the bathroom mirror there has a photo-romance with two toothbrushes a heroes. I liked it so I made a sketch.
It was a good weekend abroad. Auf wiedersehen Munich and see you again next February!
PS. The blue and brown sketch is something I saw in the metro and was so frustrated I didn’t have a camera to take a picture off. I put the frustration aside and did a quick sketch (added color in photoshop afterwards). It was a sticker that somebody had tried to rip off and left a small piece behind. It had blue shades and the face had a melancholy expression. It was surrounded by four screws. Background is the fake wood of the train’s wall.
