Crazy Athens

΄Εφυγαν οι λαμπάδες απο το παράθυρο και ξεφνηκά μου φάνηκε πολύ άδειο. Και θυμήθηκα οτι έχω ένα περίπτερο! Και θυμήθηκα κι αυτό το ανέκδοτο. Εσείς το ξέρετε? Είναι λίγο χαζό… Αλλά δε με νοιάζει! 

(Το περίπτερο είναι μια τέλεια μικρογραφία που φτιάχνει ο Θεoλόγος και μπορείτε να τα βρείτε στο πωλητήριο του Μουσείου Μπενάκη στη Πειραιώς (τα είχα δέι μια φορά) ή γράψτε του: 

                               x- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -x

After I took down the Easter candles from my shop window, it felt very empty. Then I remembered this kiosk! And this joke. I’m not sure if I can translate it.. It’s a word play (and not a very good joke so don’t worry, you’re not missing out!). The kiosk is miniature replica, made by Theologos. If you like it you can contact him here:

Μια μέρα περπατούσα στη Σκούφου κι είδα αυτή την ωραία επέμβαση στα στυλάκια του δήμου. Την κράτησα στο μυαλό μου και μερικούς μήνες μετά (έχει μεγάλη ουρά απο πράγματα που θέλω να κάνω στο μυαλό μου) έκανα κι εγώ τη δική μου βερσιόν μπροστά στο μαγαζί. Με αυτοκόλλητο αντανακλαστικό, ίδιο σαν αυτό που έχουν ήδη τα στυλάκια. Μου άρεσε η ιδέα μιας παρέμβασης που θα ήταν σαν το ίδιο το αντικείμενο να έκανε άλλο… χτένισμα! 


One day I was walking on Skoufou st. and saw this beautiful touch-up of these sidewalk columns that are everywhere. I really liked the idea and kept it in my mind. Finally, some months later (there are a lot of ideas in my mind waiting to materialise) I made my own version in front of the shop. I used the same reflective tape they already have. I wanted to make it as if the column itself changed it’s hairstyle or something!

They’re here! 
And if you’re wondering why suddenly all the shops are selling decorated candles, it’s because of Easter. It’s the must have accessory to have when going to the church on Easter!


They’re here! 

And if you’re wondering why suddenly all the shops are selling decorated candles, it’s because of Easter. It’s the must have accessory to have when going to the church on Easter!

Νέες διακοσμητικές προσθήκες στο μαγαζί. Η κοπελίτσα με το φλάουτο, ΄δωρο απ’την υπέροχη κ.Μαίρη, η αφίσα, καδραρισμένη απ’την μαμά μου (επίσης υπέροχη). Τη βρήκα κάπου στο Βερολίνο. 


New decoration pieces at the shop. The porcelain figure, a gift from a dear neighbour, the poster, decorated and framed my my mom. I found it somewhere in Berlin.

(for english scroll down)
Βερολίνο-Μόναχο με αφορμή την έκθεση κοσμήματος Inhorgenta (και του οτι έχω ένα βαφτηστίρι στο Βερολίνο). Η Ζωή (το βαφτηστίρι) περνάει φάση “Τέρατα” στις δημιουργίες της και φτιάχνει κάτι υπέροχα πράγματα (ένα παράδειγμα στις φωτογραφίες. Είναι απο πηλό). Στο Βερολίνο πέτυχα την πιο έξυπνα στημένη έκθεση σε μουσείο που έχω δεί ως τώρα: "The circle walked casually". Οι πίνακες κρέμονταν απ’το ταβάνι σε μια κυματιστή γραμμή, μες τη μέση της αίθουσας (κι οχι περιμετρικά στους τοίχους όπως γίνεται συνήθως.) Υπήρχε εκεί κι ένα έργο της αγαπημένης Louise Bourgeois
Ήταν οι μέρες της Berlinale όταν πήγα. Στη φωτογραφία βλέπετε τις σκάλες που οι δημοσιογράφοι είχαν κλειδώσει εκεί ώστε να έχουν καλή θέα στους ενίοτε διάσημους. Εγώ τους είδα μόνο… ζωγραφιστούς (τους διάσημους): εδώ ο George Clooney στο cafe Bald Neu στο Μόναχο.
Ο πληθυσμός του Βερολίνου αποτελείται απο μωρά στο εν τρίτο του. Δεν υπερβάλω. Το ένα τρίτο είναι μαμάδες, το άλλο μπαμπάδες και το τρίτο μωρά με καροτσάκια. Ένα στα δύο μαγαζιά πουλάει ντιζαϊνάτα είδη για μωρά!
Η μεγαλύτερη απόλαυση σε αυτό το ταξίδι (και κάθε φορά που πάω εκεί) είναι τα μεγάλα πεζοδρόμια! Πεζοδρόμια λεωφόροι! Αχ!
Στο Μόναχο τελικά πιο πολύ είδα τη πόλη (και δύο καινούριες φίλες που πολύ χάρηκα που γνώρισα!) παρά την έκθεση κοσμήματος για την οποία πήγα. Ξεχώρισα δύο διμηουργούς που μου άρεσαν εκεί (τον έναν θα τον έχανα αν δεν μου τον έδειχνε η αγαπητή συνάδελφος Αριάδνη): ο Ισραηλινός Tzuri Guerta με τα απίστευτα κοσμήματα με ύφασμα και σιλικόνη (άλλο αν τα βλέπεις άλλο να τα πιάνεις!) και η Γιαπωνέζα Mariko Sumioka με τα λεπτεπίλεπτα κουτάκια της. Γυρνούσα τα καφέ της πόλης χαζεύοντας τους δρόμους. Ωραίο δεν είναι αυτό το κτίριο με τις λεμονόκουπες πάνω απ’τα παράθυρα? Την τελευταία μέρα αναζητώντας κάτι να κάνω να περάσω την ώρα μου, είδα στον χάρτη του μετρό νερό και πήγα προς τα εκεί. Ανακάλυψα αυτή την υπέροχη λίμνη με θέα τις άλπεις και κάθισα όλη μέρα σε ένα παγκάκι διαβάζοντας το βιβλίο μου κι απολαμβάνοντας τη λιακάδα.
Ζήτω οι λιακάδες, η άνοιξη, οι καινούριοι φίλοι και το νερό!

☼ ☼ ☼ ☼ ☼ ☼ ☼ ☼ ☼ ☼ ☼ ☼ ☼ ☼ ☼ ☼

I was in Berlin and Munich to go see my little god-child/cousin Zoi, and the Inhorgenta jewellery trade fair. Zoi is passing a “monster” phase. She draws them, she makes them out of clay (pictured) and they’re all goregeous (pun intended)! I was lucky to see this ingeniously curated exhibition in Berlin: "The circle walked casually" There was also a piece from one of my favorite artists, Louise Bourgeois.
Berlin was in Berlinale mode. These stairs you see on the picture were locked there by the journalists to secure a good view of the stars. The only stars I saw where in paper. Here’s me with George Clooney at Bald Neu cafe in Munich. What I enjoy the most whenever I visit Germany are the huse sidewalks! I can walk all day on them and do nothing else, looking all around for the sticker street art, and I’m a happy woman! My view of Berlin is that is full of babies. They are one third of it’s population. In every corner there’s a cafe and a store with cute things for babies.
In Munich I didn’t spent much time at the trade fair even though I had bought a four-day pass. Most of the jewellery there I found boring. There were exceptions of course. Most notably these two (the first one I would have missed if it wasn’t for my dear colleague Ariadni who showed him to me): the Israeli Tzuri Guerta with his amazing (in touch and in sight) fabric and silicone jewellery and the Japanese Mariko Sumioka with her delicate enamel boxes.
The rest of the days I just walked aimlessly around the city, discovering it’s cafes and just looking around. Isn’t this house beautiful with the lemon halfs on top of it’s windows? On my last day there not knowing what else to do and all out of money (Munich can do that to you, just by buying a coffee!), I had a look at the metro map and saw a big blue something so I went there. And found this beautiful lake with a view of the alps. I spend all day on a bench reading my book and getting all the sunshine I could get. A perfect closure for the trip!
Hooray for the sun! Hooray for spring! Hooray for trips and for big sidewalks! Hooray!

Τα κοσμήματα είναι σαν τα μωρά. Χρειάζεσαι ένα σκασμό πράγματα για να περιποιηθείς κάτι τόσο μικρό. Δες πόσες τσάντες και συμπράγκαλα χρειάζεσαι για να πάρεις το μηνών μωράκι σου (που είναι τόσο δα) μια βόλτα: πάνες, σαλιάρες, μπιμπερό, φούρνο μικροκυμάτων, απιονιστή, τάπερ, μιξεράκι μουλινεξ κλπ κλπ Κάπως έτσι και με τα κοσμήματα. Τα χώρεσα όλα σε ένα κουτί με θήκες 40x20x20 cm και μετά φόρτωσα ένα αυτοκίνητο πράγματα για να χρησιμοποιήσω για την παρουσίασή τους! Κι εγώ ήμουν απ’τους λιτούς. Που να δείς κάτι άλλοι.. 

   Είχα τη μαμά μου στο στήσιμο (η πιο χρονοβόρα δουλειά είναι να βρείς πως θα τα τοποθετήσεις) και την καλλιτεχνική επιμέλεια και τον μπαμπά μου στο βίδωμα/ξεβίδωμα κι ότι άλλο τεχνικό/κουβαλητικό. Είμαστε καλή ομάδα. Η μαμά μου κάνει επίσης χρέη gourme catering (ενδεικτικό παράδειγμα: σάντουιτσ με δικό της ζυμωτό ψωμί με προζύμι, με ψητή πιπεριά, ταλαγάνι ψητό και δική της μαγιονέζα) 

  Αν και το μέρος κι η διοργάνωση είναι για τα κλάματα, η έκθεση πήγε καλά για ‘μένα. Είχα παραγγελίες απο παλιούς και νέους πελάτες. Τι εννοώ για τα κλάματα? Να πχ έχει αποφασίσει να απαγορέψει το κάπνισμα (η διοργανώτρια εταιρία, δηλ, μια οικογένεια, γονείς και παιδιά). Πως το κάνει? Που και που βγάζει κάτι ανακοινώσεις που σου κόβουν τη χολή και δηλώνει οτι το κάπνισμα απαγορεύεται στους εσωτερικούς χώρους της έκθεσης. Είναι το σύνθημα για να ανάψουν όλα τα χαρμάνια το επόμενο τσιγάρο τους και να ρίξουν τη στάχτη στα τασάκια που η ίδια τους έχει παραχωρήσει (έχουν και το λογότυπο της εταιρίας, αμε!) 

  Επίσης αμα πας μπροστά που κάθονται το αντρόγυνο οι υπεύθυνοι να τους πείς κάτι του στυλ “Μπορεί αν γίνει κάτι με την θέρμανση γιατί δεν μας έμειναν άλλα ρούχα να βγάλουμε?” (ε, δεν ήταν αυτά ακριβώς τα λόγια μου αλλά η θερμοκρασία είχε φτάσει τους 28 βαθμούς σίγουρα) το παίρνουν προσωπικά (ο άντρας συγκεκριμένα) λες και τους έβρισες. Κι αντι να κάνει τη δουλειά του (ο άντρας πάλι), σου δίνει το τηλέφωνο να μιλήσεις εσύ στον ψυκτικό! 

    Α και διαφήμιση? Μηδέν. Πιο πολλή ενημέρωση έχω πάρει για ανταγωνιστικές εκθέσεις παρά για τη δική μου. Μια φορά που την είχα ρωτήσει γιατί δεν έχει κάνει κάποιου είδους διαφήμιση, η απάντηση ήταν “Μας ξέρουν”!!! Και για όλη αυτή την περιποίηση έχω δώσει 920 ευρώ! Γιατί δεν υπάρχει άλλη αντίστοιχη…  Δε ξέρω αν θα κάνει καμία διαφορά αλλά θα τους γράψω μερικές προτάσεις βελτίωσης σε ένα meil. Πάντως αν κάποιος ψάχνει να ασχοληθεί με κάτι, υπάρχει ζήτηση στην καλή οργάνωση μιας έκθεσης για κόσμημα που δεν είναι ούτε “τουριστικό” ούτε διαμάντια και χρυσάφια, ούτε εισαγωγή απο Κίνα. Θα το ονόμαζα καλλιτεχνικό αλλά η λέξη έχει κατακρεουργηθεί.. 

    Τώρα πίσω στο μαγαζί και τα κοσμήματά μου, σε βουναλάκια, σαν να ήταν μπαχαρικά σε Τούρκικο παζάρι, με περιμένουν να τα ταχτοποιήσω.  

❒ ❒ ❒ ❒ ❒ ❒ ❒ ❒ ❒ ❒ ❒ ❒ ❒ ❒ ❒ ❒ 

It’s funny how jewellery are like babies. They both are so small but need so many things when you want to take them somewhere. Imagine taking you month old baby for an outing. You’ll need diapers, a change of clothes, food, food processor, wipes, towels, buggy, this, that, the other etc etc… Same goes with jewellery. I fit them all in a small box 40x20x20 cm and them I had a car full of things to use for their presentation at the trade fair. And I’m one of the minimalists on my presentations. You should see other’s! 

   In the Greek text I was ranting about how poor the trade fair is in all it’s aspects: no advertising whatsoever, bad reception (when it comes to hearing comments/complaints about the exhibition, such as the (over)heating of the place (28 degrees Celcius! There where no more clothes left to take off!), stupid enforcement of rules (they banned smoking, making announcements from the speakers and at the same time they had distributed ashtrays with the organizing company’s logo to exhibitors who smoked like there’s no tomorrow etc etc)  

    I can’t bring myself to write it again in English. I’m saving the energy to write it in an e-mail to them in the hope of some change to the better. All I’ll say here (in addition to what I’ve said already) is: There’s a ripe field here whoever’s interested in an investment.  There’s a need for a well organized well advertised trade fair for jewellery that are not mass produced or diamond and gold overloaded or copy of a copy of a copy etc. I would just call them artistic jewellery but this word has lost it’s meaning. Any ideas for a new one?

    Don’t get the wrong idea, I might be fed up with this particular trade fair and it’s organizers but even so, it was good for me buisness-wise. I’m thankfull for the orders! Now back at my shop, with music I like, smoke free ready to take on the task fo puting all these heaps of jewellery back! 

PS. My mom and dad are my helpers in the artistic and technical departments. Their help is a treasure!

Ακόμα δεν εμφανίστηκε ο δημιουργός του χριστουγεννιάτικου δώρου έκπληξη που βρήκα στο μαγαζί. Επειδή είναι πολύ όμορφα αυτά που γράφει τα έβαλα (τώρα που κατέβασα τα στολίδια) στη βιτρίνα να τα δείτε κι εσείς. Θα βάζω ανοιχτό ένα διαφορετικό σημείωμα κάθε μια-δυό μέρες. 

  Ετοιμάζομαι τώρα για την εμπορική έκθεση στο MEC. Όποιος έμπορος (και μη) θέλει να δεί την δουλειά μου, θα με βρεί στο περίπτερο Α168. Επειδή ούτε εγώ ούτε τα κοσμήματά μου μπορούμε να είμαστε σε δύο μέρη ταυτόχρονα, το μαγαζάκι μου θα μείνει κλειστό τις μέρες της έκθεσης, δηλαδή απο Πέμπτη 9 (μέρα στησίματος) ως και Δευτέρα 13 Ιανουαρίου. 

☀ ☂ ☀ ☂ ☀ ☂ ☀ ☂ ☀ ☂ ☃ 

It’ll be all Greek to you, but now that I took down the Christmas decorations, I’ve put on my window display the beautiful surprise gift I got from a stranger. All these messages in bottles. I’ll have a different one open every other day. If you are in Athens and you can read Greek (or know someone who does) you can come read them! 

These days I’m preparing for the jewellery trade fair that’s on this coming weekend. Since neither I nor my jewellery can be at two places at the same time, my shop will be closed during the trade fair, from Thursday 9 (setting up day) until Monday 13 of January. If you want to come see me at the fair, I’ll be at space A168.

Εκεί γύρω στο 3:30’ είμαι εγώ! 

Right around 3:30’ you’ll see me! 

Messages in bottles [part 2] 

Τα υπόλοιπα μηνύματα. Ούτε ηρωίδα ταινίας να ήμουν!  

✯ ✯ ✯ ✯ ✯ ✯ ✯ ✯ ✯ ✯ 

the rest of the messages: 


I never stopped learning. From books and life. I would only like, everything I know to “leave” to somebody. So they would say, this I have a souvenir from my mother…” 


They were tough those days of illness. But then again, they were the only days I felt life so deeply” 

Ad that’s all the messages. I feel like I’m in a movie or something!

Messages in bottles [part 1] 

(for english scroll down)

Το πρωί της παραμονής των Χριστουγέννων πήγα νωρίς το πρωί στο μαγαζί (κάποιες ώρες πριν την κανονική ώρα ανοίγματος) για να πάρω κάτι βιαστικά και να κατέβω στο κέντρο να προλάβω διάφορες δουλειές πριν το άνοιγμα. Με περίμενε μια απίθανη έκπληξη! Δέκα μπουκαλάκια στη σειρά, μέσα τους απο ένα μήνυμα και μια παλιά φωτογραφία και δίπλα ένα παλιό τετράδιο καλλιγραφίας, όλα προσεκτικά τυλιγμένα με σύρμα ώστε να γίνουν γατζάκια απ’τα οποία τα είχε κρεμάσει τακτικά στα κάγκελα. Ποιός? Ελα ντε?!! Κάποιος. Άγνωστος/η. Πολύ ποιητική η όλη κίνηση και φυσικά συγκινήθηκα πολύ. Όμως έχει φάει κι η περιέργεια ποιός το έκανε! Τα διαβασα ένα ένα  το απογευμα εκείνης της μέρας γιατί τότε βρήκα χρόνο. Είχε ταιριάξει κάθε φωτογραφία με κάθε κειμενάκι. Είχε πάει κι είχε αγορασει δέκα γυάλινα  μπουκαλάκια. Τα είχε δέσει με σύρμα ένα ένα. Είναι πολύ όμορφο όλο αυτό! Ένας θησαυρός! Αλλά θα με φάει η περιέργεια.. ποιός/α το έκανε? Πες μου! 

(ελπίζω να μην είναι μυστικός θαυμαστής γιατί ο ζαχαροπλάστης μου θα τον πάρει με τους κουραμπιέδες!) 

Συνεχίζεται στο part 2!

ΥΓ το κείμενο στο τετράδιο συνεχίζει και λίγο απο πίσω:

"Μια σημαντική ευχή για κάθε ένα γραμμα που έστελνες σε κάποιον άγνωστο.

Να είσαι πάντα καλα 

Καλή χρονιά Κατερίνα”

✰ ✰ ✰ ✰ ✰ ✰ ✰ ✰ ✰ ✰ ✰ 

On Christmas eve’s morning I went much earlier at my shop to grab some things in a hurry and go to the center for some errants before opening time. But there on the rolls there was a big surprise waiting for me! Somebody had hanged in a row 10 little bottles with messages and an old photo inside each. Also an old exercise book with the following written inside:

"I had the thought that letters must have a receiver and my thoughts went to desperate letters secured in bottles and sent to travel, for years maybe, until they reach shore. 

 I asked two small children to tell me the ten most important things and they said: Love, Peace, Family, Oxygen, Food, Water, Home, Work, Education, Health. 

 So I wanted this year for you to receive letters from the past. From thoughts that maybe these people, that were photographed so many years ago had, and that each one would be a wish for you. 

An important wish for each letter you once sent to some stranger.  

Always be well. 

Happy new year Katerina” 

No signature no nothing. I’ve no idea who is it. Not even if it’s from a man or a woman. It sure is a very poetic gesture and I’m deeply touched. I love letters and written messages and poetic gestures and even though my curiosity is eating me inside, even if I never learn who did it, I love it. (but I want to know who!!!!) 

If you’re curious here what the messages where saying: 


Together we grew up, together we went to school and then again, later, family, children, I knew what she did, where she was. Like a sister I never had.” 


Do you recall our days in Samos island? We used to live at that house near the square. We’d go for a walk at the beach early in the morning. I haven’t lived days more peacful than these…” 


Miltos was a crybaby. Remember though how he laughed when you looked at him and when he heard your voice?”  


I liked to smoke and then, after exhaling the smoke, to fill my lungs with the cold air”


It was after the Sunday meal that you went out for a smoke at the steps. In my mind the two are one….” 


You look alike, they used to say to us. Like two drops of water.  We liked that…” 


Remember the summers at the country house? I used to wait for the evening, that mom would make fried potatos”  


Nobody believed that Clare would manage to fly on an airplane. But she use to say it since she was little that she was going to work up there in the sky” 

(There are two more. See part 2.)